Zabytkowy budynek stacji kolejowej w Krakowie oddano do użytku w roku 1847 wraz z linią kolejową Mysłowice – Kraków. Początkowo była to stacja krańcowa – tory kończyły się na skraju ulicy Lubicz. Gdy w 1856 roku linię przedłużono w kierunku wschodnim nastąpiła konieczność rozbudowania stacji: dobudowano tory, perony, z czasem postawiono halę peronową a budynek został znacznie powiększony.
Na zdjęciach nieczynny już budynek dworca Kraków Główny. Służył pasażerom do roku 2014. Wielokrotnie tam bywałem, pamiętam jego klimatyczne wnętrze, ciąg kas biletowych, przy których trzeba było swoje odstać, bo wciąż były kolejki. A wyglądało to tak.
Gdy teraz zajrzałem do wnętrza budynku przez oszklone drzwi, zobaczyłem magazyn „rzeczy niepotrzebnych”, krótko mówiąc graciarnię

Kiedyś, na tym placu przed budynkiem był dworzec autobusowy, istniał jeszcze chyba jeszcze w latach 80 dwudziestego wieku

Gdy linię kolejową przedłużono, Kraków Główny przestał być już stacją krańcową. Przez ponad 40 lat przy ul. Lubicz był przejazd kolejowy, a szlabany często zamykano, by przepuścić pociąg. Dopiero w 1898 roku ulicę obniżono i wybudowano wiadukt. Dawniej często bywałem w Krakowie i dobrze znam ulicę Lubicz, ale tego faktu nie znałem.
A oto ten wiadukt. Po bokach widać mury oporowe powstałe po „wkopaniu się” w grunt. Udało mi się uchwycić dwa pojazdy elektryczne 🙂

Ale wracajmy na dworzec. Na peronach wybudowano takie przeszklone mini poczekalnie, chroniące nieco przed wiatrem

Zejście z peronów do podziemnej hali dworca, oddanej do użytku w 2014 roku

Ponieważ na „nowym dworcu” jestem po raz pierwszy, czułem się lekko zdezorientowany. Z początku nic nie mogłem odnaleźć, ani kas biletowych, ani wyjścia – chodziłem trochę po omacku. Dopiero po jakimś czasie nabrałem orientacji 🙂

Dookoła mnóstwo sklepików, knajpek i punktów usługowych. Jeden z nich z daleka rzucił mi się w oczy swoimi kolorami – to sklep z pamiątkami. Widok wystawy z zewnątrz oraz w środku

Nowa hala dworcowa znajduje się pod peronami. Ale z niej można zejść na jeszcze niższy poziom, gdzie znajduje się przystanek KST czyli Krakowskiego Szybkiego Tramwaju

Po raz ostatni byłem w Krakowie 20 lat temu – w 2004 roku. Niestety nie mam żadnych zdjęć z tamtej wizyty. Miałem ze sobą aparat, ale jeszcze na kliszę, więc nie pstrykałem na lewo i prawo 🙂 W międzyczasie była w Krakowie moja żona i zrobiła kilka zdjęć dworca kolejowego, które są już na tym blogu (tutaj).
Teraz ponownie przyjechałem do Krakowa osobiście. Pociąg, który przywiózł mnie tu z Wrocławia

Jak zawsze pobiegałem trochę po peronach

Końcówki peronów

Dojście do peronów z miasta oraz dawnego budynku dworca

Zejście do podziemnej hali peronowej

Dawny peron 1

Ta część dawnego peronu jest niedostępna, odgrodzona łańcuchem

Tory w południowej części stacji

Miejsce oddalone o 2,5 km od dworca, ale też zaliczane do Krakowa Głównego. Nastawnia KGA

Tory postojowe PKP Intercity – Zakład Południowy, Kraków Główny. Po przeciwnej stronie, czyli za moimi plecami znajduje się baza serwisowa Kolei Małopolskich

W następnym wpisie druga część dworca Kraków Główny

Dlaczego prawdziwe? Ponieważ są to tereny w Krakowie – w odróżnieniu od „nieprawdziwego” np. warszawskiej ulicy Krakowskie Przedmieście. Tymczasem ja jestem naprawdę w Krakowie i w peryferyjnych częściach miasta.
Stacja Kraków Mydlniki – stojący na torze skład cystern zasłonił mi budynek stacyjny. Przed Mydlnikami odchodzi linia kolejowa na lotnisko Balice

Przez Kraków Bronowice biegną dwie linie kolejowe. Wiadukt nad ul. Armii Krajowej z tą drugą linią

Zaraz za wiaduktem są perony – osobne dla każdej linii. My przejeżdżamy przez jeden, a drugi widać na nasypie, położony jest nieco wyżej