Warto przerwać podróż

Kilkakrotnie przejeżdżałem autobusem obok stacji kolejowej Wrocław Kuźniki, a za trzecim razem postanowiłem wysiąść i obejrzeć ją z bliska. Warto było przerwać podróż. Stacja bardzo przypadła mi do gustu.
Budynek odnawiany był kilkanaście lat temu, ale nadal zachowuje ładny wygląd, zarówno na zewnątrz jak i w środku.
Stacja od ul. Metalowców

Stację uruchomiono w roku 1874 lub 1876 (różne źródła inaczej podają) pod nazwą Schmiedefeld, później Breslau Schmiedefeld. Po wojnie na kilka lat otrzymała nazwę Wrocław Kowale, a od 1948 r. jest to stacja Wrocław Kuźniki

Klimatyczne wnętrze szczególnie mi się spodobało…

Widok budynku „od podwórka” (no bo nie od peronu) 🙂 i zabytkowy zegar

Widok „z podwórka” na perony i nastawnię WK

Na dwukrawędziowy, wyspowy peron prowadzi podziemny tunel

Widok z peronu w kierunku stacji Wrocław Główny

Widok w stronę Brzegu Dolnego i Ścinawy. Po prawej stronie magazyn. Zastanawia mnie starego typu tablica z nazwą stacji (na białym tle). Obecnie obowiązują tablice niebieskie z białymi literami

Od stacji odbiegało trochę bocznic, nie wiem w jakim stanie są one dzisiaj, nie miałem zbytnio czasu, by szukać po nich śladów. Trochę zdjęć jest tutaj.
A poniżej nastawnia dysponująca WK

Budynek stacji widziany z ulicy Koszalińskiej

Na koniec ogólny widok stacji od ul. Bystrzyckiej, widoczny też przejazd przez ul. Koszalińską

Samolot ląduje na peronie

Zwiedziłem stację kolejową Wrocław Zachód. Okazja nadarzyła się, gdyż jakiś kilometr stąd miałem kwaterę. Wykorzystałem więc letnią, wieczorową porę, by tam dotrzeć.
Stację wybudowano prawdopodobnie w roku 1843. Budynek wzniesiono nieco później.
Od roku 1947 stacja nazywała się Muchobór Wielki, obecną nadano w 1974 r. Zaraz po II wojnie nadano jej nazwę Ślęsk, a w czasach niemieckich nosiła kolejno nazwy Gros Mochbern oraz Lohbruck.
Stacja stoi na międzytorzu: po jednej stronie budynku znajduje się peron, zaś z tyłu stacji przebiegają tory towarowe, które są łącznikiem do stacji towarowej Wrocław Gądów.
Poniżej budynek od strony podjazdu

Widok na tory towarowe. W pobliżu stacji znajduje się baza PKP Energetyka (chociaż obecnie inaczej to się nazywa). Odchodziło też kilka bocznic do nieistniejących zakładów (np. cukrowni), a jedna na lotnisko w Strachowicach. Nie wiem czy jakakolwiek z zachowanych jest jeszcze używana. Ze względu na późną porę nie miałem czasu ocenić to w terenie…

A to budynek od strony peronów

Od strony peronu znajduje się jedyne wejście do niewielkiej poczekalni. W 1910 r. budynek został przebudowany do obecnej postaci. Wcześniej był nieco inny zarówno na zewnątrz jak i w środku

Peron. Widok w kierunku Kątów Wrocławskich, Żarowa i Jaworzyny Śląskiej

A to w kierunku Wrocławia Głównego. Tuż za peronem widać przejazd kolejowy przez ul. Ibn Siny Awicenny

A tutaj widać dwa przejazdy. Pierwszy dotyczy łącznicy towarowej, nieco dalej szlakowy

Dalej poszedłem ścieżką wzdłuż łącznicy szlakowej. Stacja pozostaje w tyle

900 metrów dalej przejazd kolejowy przez ul. Krzemieniecką

Warto dodać ciekawostkę: W roku 1969 w okolicy dworca Wrocław Zachodni samolot An-24 Polskich Linii Lotniczych podczas podchodzenia do lądowania we mgle nadmiernie obniżył lot, zahaczając i zrywając przewody trakcji kolejowej. Samolot spadł na pole w rejonie osiedla Muchobór Wielki, na pokładzie samolotu nikt nie zginął. Więcej szczegółów katastrofy tutaj.
Co nieco pisałem też o tym 3 lata temu zamieszczając wpis „Katastrofa przy stacji”

Estetyka w architekturze

Po zejściu z wrocławskiej wieży widokowej na niziny, w dalszym ciągu spaceruję po starówce. Spodobał mi się budynek Opery Wrocławskiej. Wzniesiony został w latach 1839 – 1841 jako teatr miejski – w operę przekształcono go dopiero na przełomie XIX/XX wieku.
Tak wygląda budynek od ulicy Modrzejewskiej…

… a to ujęcie opery od Placu Teatralnego

Przy Placu Teatralnym stoi też gmach Wrocławskiego Teatru Lalek

Zabytkowe budynki na rogu Placu Teatralnego oraz ulic: Świdnickiej i Modrzejewskiej. W jego lewym skrzydle znajduje się Hotel Monopol

A to Hotel Monopol z bliska, z ul. Modrzejewskiej. Po prawej stronie kadru – fragment budynku opery

Przy ul. Modrzejewskiej umiejscowiony jest też gmach mieszczący Muzeum Teatru

Giełda we Wrocławiu powstała w XVII wieku. Jej zadaniem było rozstrzyganie sporów pomiędzy kupcami oraz ustalanie cen towarów. Pierwszą siedzibą giełdy był budynek Starej Giełdy, mieszczący się na Placu Solnym. W roku 1864 rozpoczęto budowę nowej siedziby giełdy – stąd nazwa budynku Nowa Giełda.
Po II wojnie światowej budynek stał się własnością klubu sportowego „Gwardia” Wrocław, a jego wnętrza zostały przebudowane na halę sportową. Obecnie właścicielem gmachu jest firma Van Pur.
Uwagę przykuwają ryzality z wieżyczkami umiejscowione na narożnikach budynku

Plac Uniwersytecki. Ilekroć tu jestem, zawsze robię zdjęcie tego ciekawego miejsca. Widok na główny gmach Uniwersytetu Wrocławskiego

Ulica Krupnicza…

… oraz ul. Kuźnicza przy skrzyżowaniu z ul. Nożowniczą. Nazwa tej drugiej ulicy wiąże się z istniejącym tu w średniowieczu cechem nożowników – czyli rzemieślników zajmujących się wytwarzaniem noży. Natomiast na Kuźniczej stały warsztaty rzemieślników, którzy zajmowali się obróbką metali

Podsumowując – dawniej budowano z kunsztem, budynki miały nie tylko być funkcjonalne, ale i piękne. Architekci mieli poczucie estetyki, co widać na powyższych zdjęciach. Nawet fabryki były pełne architektonicznych ozdób i wznoszono je tak, by były wkomponowane w otoczenie. Ubolewam nad dzisiejszymi „fabrykami”, które są wręcz „zabijają” widoki: ogromne, metalowe hale, bez okien, postawione jak najniższym kosztem…