Przejazd kolejowo – ścieżkowy

Gdy w połowie listopada temperatura oscyluje wokół 1-2 stopni, a szare chmury pokrywają całe niebo, przyjemnie jest popatrzeć na letnie zdjęcia.
Moja wycieczka rowerowa gdzieś w okolicach Żagania. A konkretnie jest to przejazd kolejowy między Żaganiem a Żarami, jakieś 5 km od stacji Żagań. Fachowo taki przejazd nazywa się kolejowo – drogowy. Ten jednak nazwałbym kolejowo – ścieżkowy, bowiem drogę stanowi tu ubita, a miejscami piaszczysta, leśna droga 🙂 Nie wiem tylko, do której kategorii zaliczyć tego typu przejazd…

Widok z przejazdu w stronę Żagania

A to w stronę Żar

Dwieście metrów od przejazdu jest ciekawe miejsce, o którym wkrótce napiszę. Już teraz zapraszam do śledzenia bloga

Dom już bez ozdóbek

Dziś kilka różnych miejsc z Żagania, które odwiedziłem tego lata. Zaczniemy od niepozornego budynku, który stoi tuż obok przypałacowego parku. Teraz są tam mieszkania, ale w XIX w. był to dom nadwornego inspektora parku, który nadzorował prace w ogrodzie. Budynek wzniesiono w roku 1849. Sto lat później, po II wojnie usunięto z budynku wszystkie elementy sztukatorskie i odgrodzono go od pałacu. Postawiona niedawno tablica przedstawia jego dawne piękno. Do dziś zachował się tylko herb książęcy nad wejściem do budynku

W okolicach starej papierni znalazłem pomnik upamiętniający smutne wydarzenie. W roku 1984 miał miejsce pożar lasów na obrzeżach Żagania – ja niestety nie pamiętam tego wydarzenia.
Podczas akcji ratunkowej zginął tam pilot Jerzy Stachurski. Był doświadczonym pilotem agrolotniczym związanym z WSK Mielec. W trakcie wykonywania manewru nalotu nad palący się sektor, pilot utracił panowanie nad maszyną. Jego dromader z impetem runął w gęstwinę leśną. Konstrukcja samolotu uległa całkowitemu zniszczeniu, a Jerzy Stachurski poniósł śmierć na miejscu 😦
Pomnik ukryty jest głęboko w lesie. Niedawno miasto postawiło w tamtym rejonie drogowskazy turystyczne i tylko dzięki temu udało mi się ten pomnik odnaleźć. A zapewne stoi już długo…

Klub garnizonowy przy ul. Żarskiej, który już kiedyś przedstawiałem na blogu. Park dostępny jest dla wszystkich

Przy tej samej ul. Żarskiej, zaraz obok, stoi hotel Bartosz. Również tutaj jest niewielki ale piękny park, położony w rozwidleniu rzeki Czerenej

Przenosimy się na drugi kraniec Żagania – wzgórze niedaleko wieży Bismarcka, nazywane nieraz Jaśkowymi Wzgórzami. Również to miejsce niejednokrotnie fotografowałem, ale za każdym razem jest tu inaczej

Patrząc w kierunku zachodnim widać nie tylko panoramę miasta, ale też odległe Wzniesienia Żarskie

Ucieczka trochę zapomniana

W okresie II wojny światowej, w Żaganiu znajdował się ogromny kompleks obozów jenieckich, w skład którego wchodziły dwa główne obozy: Stalag VIII C oraz Stalag Luft III. Znana jest tzw. „Wielka Ucieczka”, która miała tu miejsce w 1944 r. Uciekło wówczas 76 jeńców przez wykopany pod ziemią 111-metrowy tunel o kryptonimie „Harry”. Opisywałem ją kiedyś na blogu (link).
Tymczasem okazuje się, że rok wcześniej miała miejsce inna ucieczka, o której mało kto wie. Ja również dowiedziałem się przypadkowo, gdy jadąc rowerem przez las dostrzegłem drogowskaz z napisem „Drewniany koń”. Absolutnie nic mi to nie mówiło, więc pojechałem zobaczyć o co chodzi. I tak natrafiłem na tablicę upamiętniającą to wydarzenie

Ta ucieczka miała miejsce na wschodnim krańcu obozu, prawie kilometr od późniejszej „Wielkiej Ucieczki”. W 1943 r. trzech jeńców uciekło przez wykopany w 4 miesiące podziemny tunel o długości 30 m. Wszystkim udało się dotrzeć do bezpiecznych miejsc (Szwecji i Wielkiej Brytanii).
A dlaczego „drewniany koń”? Cały spryt polegał na tym, że zamiast kopać w ukryciu wewnątrz baraku, jeńcy zaczęli kopać na otwartym dziedzińcu, tuż pod nosem strażników. W tym celu zbudowali drewnianego konia gimnastycznego i codziennie wystawiali na plac w tym samym miejscu, gdzie zamaskowany był otwór. W środku konia znajdował się kopacz, który dostawał się pod ziemię i kopał tunel. Pozostali jeńcy ćwiczyli skoki przez konia, głośno dopingowali i przewracali się, aby zagłuszyć odgłosy kopania. Równocześnie potajemnie wynosili piasek z tunelu.
Poniżej fundamenty baraków jenieckich niedaleko miejsca ucieczki

Jakieś 50 m od tego baraku stało ogrodzenie z drutu kolczastego, za którym czekała wolność…