Zielony las w okolicach Żar, to nie tylko leśne ścieżki. Teren przecina również fragment starej drogi pocztowej. Trakt był prawdopodobnie częścią drogi łączącej Toruń z Dreznem, którą zbudowano na przełomie XVIII i XIX wieku. W Zielonym Lesie trakt wyłożony jest kamiennym brukiem, są też kamienne słupki drogowe.
Widok w kierunku Zgorzelca. Jak widać nawierzchnia, choć utwardzana – była niełatwa do dalekich podróży. Uwzględniając amortyzację ówczesnych pojazdów – trzeba było być wybitnie odpornym na niewygody i wstrząsy

Gdy zjedziemy z traktu jedną z odnóg, trafimy na ruiny Pałacu Myśliwskiego Promnitzów. Ten kompleks pałacowo – parkowy (zwany też Żarską Arkadią) powstał w latach 1705 – 1706 na sztucznie usypanym wzgórzu.
Na zdjęciu odnoga prowadząca do pałacu. W tym szpalerze drzew była kiedyś brama wjazdowa

Tutaj są stare zdjęcia oraz krótki opis pałacu. A poniżej wzgórze, na którym stał pałac – wokół był park

Po czasach swojej świetności obiekt pełnił inne funkcje: była tu fabryka tytoniu, prażalnia herbaty czy wytwórnia pudru, a w czasie II wojny produkowano tutaj drobne części do samolotów.
Leśny pałac przetrwał wojnę, ale później był plądrowany i dewastowany – w 1963 r. podjęto decyzję o jego rozbiórce. Tyle z niego pozostało

W lesie można też natrafić na kilka źródełek. Do jednego z nich prowadzą takie schody w dół

Właśnie w tej kotlinie znajduje się źródełko. Jest obudowane, ale prawie suche. Trochę wody jest, ale nie wypływa ona dalej do potoku…

Na koniec dodam, że jest to mój 2800 wpis na tym blogu 🙂

Nadal spaceruję Zielonym Lasem w Żarach i dotarłem do kamiennej wieży widokowej. Zbudowano ją w roku 1864 aby podziwiać panoramę Borów Dolnośląskich, a przy dobrej pogodzie i widoczności nawet oddalone o 70 km Sudety. Budowla nie jest wysoka, bo ma tylko 15 – 16 m, ale jej usytuowanie niemal w najwyższym punkcie województwa lubuskiego umożliwia takie widoki.
Jako ciekawostkę można dodać, że w zaprawie pomiędzy kamieniami umieszczano też odłamki rudy darniowej, które oprócz funkcji estetycznej pełniły też rolę piorunochronu. Jak to możliwe? Ruda darniowa chłonęła wodę, a zawartość żelaza sprawiała, że energia piorunu, który uderzył w szczyt budynku była bezpiecznie odprowadzana do gruntu.
Oto wieża po remoncie przeprowadzonym w roku 2016

Tablica fundacyjna z napisem w języku niemieckim: „Zbudowana z dobrowolnych datków miłośników przyrody Żar i okolic przez Towarzystwo Upiększania – 1864”

Wejście i schodki prowadzące na szczyt. Pierwotnie były granitowe, ale zniszczone zostały zastąpione metalowymi

Mimo rekreacyjnego przeznaczenia wieży, podczas budowy nie zapomniano o elementach militarno – obronnych, takich jak te okienka strzelnicze

No i jestem na górze (bez zadyszki) 🙂

Tu już widać współczesny piorunochron

A takie widoki można zobaczyć w kierunku południowym

Na dużym zoomie – widać zarysy poszczególnych partii gór. Niestety byłem tu około południa, więc mogłem obserwować tylko pod słońce. Wniosek: trzeba przyjechać tu wieczorem, w słoneczny dzień