Stado koźlaków

Lubięcin w powiecie nowosolskim. Przejeżdżając przez wioskę można zobaczyć trzy wiatraki typu koźlak, które pochodzą z XVIII oraz XIX wieku. Jeden z nich jest zagospodarowany i pełni funkcję zajazdu

Główna ulica Lubięcina (DW 315) oraz jej odnoga

Są tutaj dwa jeziora: Lubięcińskie i Chełmek. Przy tym drugim zrobiono dla mieszkańców niewielki park zwany Zielonym Amfiteatrem z molo, altanką i muszlą koncertową.

A jeszcze kilka lat temu to samo miejsce wyglądało tak (screen z Google Earth):

Pora wracać na ścieżkę rowerową. O ile Lubięcin sprawia przyjemne wrażenie, jest to wieś ładna i estetyczna, to jednak ten jeden element, jakim jest połączenie wsi ze ścieżką rowerową wymagałby dopracowania

Zapraszamy do góry

Zbliżamy się do stacji Lubięcin. Szczerze powiedziawszy: peron zarośnięty jest tak samo jak 30 lat temu 🙂

Przy samym budynku stacyjnym jest trochę lepiej

Kilkaset metrów za przystankiem, tuż przy rozwalonym wiadukcie, stoi drogowskaz zapraszający do zwiedzenia wioski. Trzeba wjechać…. stromo pod górę, ścieżką z prawej strony. Nie wiem, czy większym hardcorem jest wjechanie na górę, czy zjechanie na dół

Tam, gdzie topiły się konie

Konotop – wieś w woj. lubuskim (do roku 1742 – miasto). Według przekazów – nazwa miejscowości wywodzi się od mokradła, w którym topiły się konie. Inna opowieść mówi o wodniku, który zamieszkiwał okoliczne bagna i wciągał do nich przejeżdżających kupców. To tyle tytułem tytułu 🙂
W Konotopie szczególnie podobał mi się kolorowy skwerek przy Placu Powstańców Wielkopolskich. Można rzec, że jest to centrum miejscowości

Ulica Poznańska (prosto) oraz Rynek (w prawo)

Ul. Wąska

Ul. Kolejowa. Widok na budynek stacji kolejowej…

…oraz budynki mieszkalne. Prawdopodobnie służyły kiedyś pracownikom kolei, o czym może świadczyć ich charakterystyczny kształt i typowo kolejowe, betonowe ogrodzenie