Nikt nie mówił, że będzie łatwo. O ile jadąc przez Wilkocin napotkałem kilka drogowskazów, wskazujących drogę do opuszczonych bunkrów, to na końcu wsi to udogodnienie się skończyło. Skończył się też asfalt, a ścieżka rozwidlała się w lesie w trzech kierunkach. Na czuja pojechałem lewym łukiem i to nie był dobry pomysł. Ścieżka coraz węższa, coraz bardziej zarośnięta… Musiałem włączyć GPS i nieco skorygować trasę. Tym razem droga była tak piaszczysta, że musiałem pchać rower. Po drodze minąłem pieszych turystów, którzy wracali już z bunkrów i potwierdzili, że dobrze idę. Mimo wszystko szlak powinien być lepiej zaznaczony. Na jednym z blogów czytałem o turystach, którzy nie odnaleźli bunkrów.

No i doszedłem czy dojechałem – jak to nazwać. Najpierw ujrzałem wybetonowany plac manewrowy przed dojściem do bunkrów. Potem musiałem piaszczystą ścieżką wspiąć się na wzniesienie

Obiekty rozsiane są po całym terenie. Dobrze zamaskowane – widać tylko wejścia i frontowe ściany

Zajrzałem do jednego z bunkrów. Są to obiekty dwupoziomowe, pełne korytarzy i pomieszczeń. Nie zapuszczałem się głębiej, bo nie taki był główny cel mojej wyprawy. Poza tym samemu – trochę niebezpiecznie…

Lasy pod Wilkocinem do roku 1992 były użytkowane jako poligony wojsk radzieckich (a przed wojną wykorzystywane przez Wermaht). W jednym z bunkrów mieścił się sztab dowodzenia i centrum łączności ze wszystkimi grupami wojsk radzieckich w Europie Środkowej. Na poniższym screenie z Google Earth czerwonym krzyżykiem zaznaczyłem bunkry. Natomiast z lewej strony od bunkrów wyraźnie widać regularny kwadrat o boku ok 4 km. Jest to piaszczysty pas o szerokości 100 m, oddzielający kiedyś poligon radziecki od części cywilnej. Teraz już trochę zarośnięty, ale wówczas otoczony wysoką siatką z drutu kolczastego. Było też podobno drugie ogrodzenie – pod napięciem

To jeszcze nie koniec atrakcji Wilkocina. Po powrocie na główną drogę, zaraz na wioską natrafiłem na czynną kopalnię kruszyw. Należy do pod poznańskiej firmy WPUH Dąbrowa

Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Na całej trasie musiałem pokonać kilka kilkukilometrowych odcinków z kostki brukowej. O ile zdarzała się kostka drobna i równo ułożona, to były też takie jak na poniższym zdjęciu: szeroka, ostre krawędzie nierówno ułożone i duże odstępy. Tu ciężko było mi przekroczyć 10 km/h, bo trzęsło jak przy młocie udarowym. Ale mimo wszystko dojechałem do kolejnej wsi o nazwie Wysoka

Przejazd wśród szpaleru drzew

Zahaczyłem też o Wilkocin

Wieś niczym specjalnym się nie wyróżnia – tak mi się bynajmniej wydawało.  Przy głównej drodze stoi niewiele domków, toteż na pewno przeleciałbym tranzytem, gdyby nie napotkany drogowskaz, który mnie zaintrygował. Skręciłem więc w boczną drogę, aby to zobaczyć

To jeden z punktów na szlaku czerwonego kapturka. Takich punktów jest kilkanaście. Przechodząc wszystkie można przeczytać całą bajkę, a przy okazji zaliczyć spacer z dzieckiem. Jak na małą wieś, taka atrakcja to naprawdę ciekawy pomysł

Mnie jednak bardziej interesowały poniemieckie bunkry…  do wydm nie udało mi się dotrzeć. Przy okazji minąłem mini placyk, mniemam, że to centrum wsi