Stację Żary Kunice pokazywałem już na blogu dwa lata temu Pierwszy budynek stacji wybudowano w roku 1876, a więc 30 lat po otworzeniu linii Wrocław – Berlin (wówczas pociągi jeździły przez Bolesławiec, Żary, Jasień). Dziś co prawda kursuje tędy pociąg EuroCity „Wawel” (do niedawna Hamburg – Kraków, teraz Hamburg – Wrocław) ale jest to podobno najwolniejszy ze wszystkich pociągów EC.

Stacja od strony ulicy oraz toru

 

Przed wojną linia Żary – Węgliniec była dwutorowa. Na zdjęciu widać miejsce po drugim torze, rozebranym zaraz po II wojnie. Mimo, że stacyjka niewielka, przelotowa, było tu podziemne przejście pod torami. W czasach, gdy tętniły życiem zakłady ceramiczne, umożliwiało przejście ze wschodniej do zachodniej części miejscowości. Tunel zasypano w latach 90. 

Jeszcze do końca lat 60 ub. wieku na stacji Kunice Żarskie (obecnie Żary Kunice) odbywał się pełny zakres czynności ekspedycyjnych, również w niedzielę i święta. Potem zaczęła systematycznie podupadać, aż do takiego stanu jak obecnie. Dziś pokażę towarową część stacji oraz bocznicę.

Jedyny pozostały tor szlakowy w Węglińca do Żar. W oddali widać budynek stacji. Po lewej resztki torów dodatkowych. Chociaż od strony budynku są odcięte od toru głównego, odstawiane są na nie jeszcze wagony mające trafić do pobliskiej huty szkła

 

Dwa skrajne tory z lewej strony są początkiem bocznicy do huty szkła

 

To początkowy odcinek bocznicy prowadzącej do huty szkła Vitrosilicon

 

Przejazd przez ul. Szklarską. Skoszona trawa na torowisku oraz tablice przytorowe są wyraźnym dowodem, że bocznica jest jeszcze używana

 

W asfalcie są jeszcze ślady dawnej kolei wąskotorowej, która funkcjonowała na terenie Kunic

 

Jedna z ramp przeładowczych, a w głębi brama wjazdowa do Vitrosiliconu