Jadąc ul. Fabryczną, albo Aleją Niepodległości (stanowiącą część DK32) z daleka już widać sznur parowozów, które ustawione są na ślepym, bocznym torze. Chociaż stoją poza parowozownią, są od zewnątrz w miarę zadbane i dostępne dla wszystkich.

Maszyny od strony ulic: Fabrycznej i Dworcowej

3

Na samym końcu toru – parowóz TKt48-143 czyli tzw tendrzak. Nazwa wynika z tego, że nie ma doczepionego z tyłu tendra na wodę i węgiel, ale odpowiednie zbiorniki na wodę ma umieszczone po bokach. Węgiel mieści się z tyłu za kabiną.

A takich parowozów jeździło po Polsce 180. Przeznaczone były głównie do prowadzenia pociągów pospiesznych, z prędkością maksymalną 110 km/h. Ten parowóz – Pt47-106 – w przeciwieństwie do powyżego – ma doczepiony tender, do którego mieści się 17 ton węgla oraz 33 tony wody. Taki prowiancik na drogę…  🙂

Spośród kilkunastu parowozów stacjonujących w wolsztyńskiej parowozowni, tylko nieliczne są gotowe do codziennej jazdy. Oto jeden z nich: Ol49-59 rodzimego projektu. Na początku lat 50-tych w chrzanowskiej fabryce Fablok wyprodukowano 112 parowozów tego typu dla PKP i 4 na eksport.

Ten parowóz prowadzi w dni powszednie planowe pociągi do Poznania. Ponieważ jest sobota – ma wolne. Ale kotły w parowozach wygasza się co 30 dni – zatem przez cały weekend dyżurny pracownik dokłada do pieca, by utrzymać temperaturę. Widać więc na zdjęciu ulatniającą się parę. Na stanowisko nawęglania parowóz zajechał razem z wagonami. Czy warto na dwa dni odczepiać?

Parowóz Pm36-2 został nazwany Piękną Heleną. To imię widnieje na wiatrownicach: na prawej po polsku, a na lewej w języku angielskim. Często można ją było spotkać na szlakach całej Polski, jak ciągnęła pociągi turystyczne i specjalne. Niestety od roku jest odstawiona, ze względu na brak atestu Urzędu Transportu Kolejowego. O ile dobrze usłyszałem od pracowników parowozowni, chodzi o nieaktualny atest kotła. Miejmy nadzieję, że wkrótce znajdą się fundusze, przegląd zostanie dokonany i Peemka ruszy na szlaki. Tymczasem – chociaż uczniowie pięknie ją wypucowali, pozostanie na swoim miejscu. Na zdjęciach Pm36-2 jeszcze brudna 🙂

A to już eksponaty: Ok1-322. Popularna seria produkowana przez niemieckie fabryki. W latach  1906-1922 wyprodukowano ich ponad 4 tys. egzemplarzy. Po drugiej wojnie 429 szt przejęły PKP. Okajedynka o numerze 198 stoi na stacji w Żaganiu. Za dwa tygodnie przejdzie gruntowną renowację 🙂 🙂

Na koniec parowóz Ty1-76, produkowany w okresie międzywojennym w Niemczech. Jako ciekawostkę techniczną powiem, że tego typu parowozy miały po 3 cylindry. Ten zakończył służbę w roku 1961. A w ubiegłym roku został odmalowany. Tak wyglądał w trakcie remontu. Warto było, gdyż to jedyny zachowany egzemplarz tego typu…