Usilnie chcieliśmy ominąć Poznań, niestety nie do końca się udało. Na szczęście zahaczyliśmy tylko o obrzeża, ale jednak…
To jest wschodnia część Poznania – ulica Kobylepole, biegnąca między Szczepankowem a Franowem. Blok w oddali jest już przy ul. Darzyborskiej.
Ten wpis kwalifikuję jako „kolejowy”. Dlaczego? Tą ulicą, albo lewym poboczem przebiegała kiedyś linia wąskotorowa. Była to część Średzkiej Kolei Powiatowej. Z dostępnych mi danych wynika, że w latach 60 ustał tu ruch pasażerski. Kiedy ustał towarowy – nie wiem.
Jakieś 500 metrów za nami, był przystanek Poznań Franowo Wąskotorowy, zamknięty dla ruchu pasażerskiego w 1967 roku. Teraz jest tam szczere pole a wokół nie ma żadnych domostw. Dziś okoliczne tereny zajmuje duży węzeł Poznań Franowo, wybudowany w roku 1942 roku. Możliwe, że wcześniej mieszkało tu więcej ludzi

Granica miast. Jasny asfalt i ul. Poznańska w Swarzędzu, ciemniejszy asfalt – ul. Warszawska w Poznaniu. Po prawej tory kolejowe linii do Warszawy. Widać też kozioł oporowy łącznicy 804, która się łączy z linią warszawską. Dwieście metrów dalej, za wiaduktem jest dawna stacja Poznań Antoninek (tu niewidoczna)

W dalszym ciągu ulica Warszawska i wiadukt, po którym biegnie krótka, towarowa linia kolejowa Poznań – Kobylnica. Budynek po lewej stronie kadru, za wiaduktem, to dawny dworzec Poznań Antoninek (widać jeszcze na budynku napis, przysłonięty przez latarnię). W roku 2006 został zamknięty i przeniesiony 800 m dalej – bliżej osiedli mieszkaniowych

A tu mamy przejazd kolejowy przez ul. Bałtycką. Tory te prowadzą z Poznania w kierunku Gniezna, Inowrocławia i Torunia. 20 metrów za przejazdem biegnie granica miasta. Kończy się Poznań a zaczyna wieś Bogucin

Na koniec północna część Poznania: Karolin. Ulica Gdyńska, a tuż przy drodze szynobus SA133-011 jadący w kierunku Wągrowca