Dotarłem do kolejnego celu, który miałem wyznaczony w planie zwiedzania Kielc. Jest to rezerwat przyrody, utworzony z trzech połączonych ze sobą nieczynnych wyrobisk. Łączna długość wyrobisk to ponad 800 metrów.
Najpierw przeszedłem się górą, od strony północnej. Ścieżką można obejść całą „dziurę” eksploatacyjną.
Wietrznia to niewielkie wzniesienie, położone jakieś 500 metrów za moimi plecami. Ma wysokość 316 m n.p.m. a to tylko 15 metrów wyżej niż miejsce, w którym teraz stoję. Uwzględniając okoliczne drzewa i krzewy – wzniesienie jest niemal niezauważalne. Ale na mapie zaznaczono jako góra Wietrznia 🙂 Od niej nazwano całą okolicę, w tym miejsce, które chcę pokazać

Widok na wyrobisko

Barierka ochronna prowizorycznego punktu widokowego. Ogólnie trzeba uważać i nie zbliżać się do stromych krawędzi.

Szczególnie na tym zdjęciu widać wyraźnie podwójne wyrobisko – czyli „dziurę w dziurze”. Z miejsca, w którym stoję do widocznej ścieżki jest około 20 metrów w dół. A do dna głębszej dziury – 55 metrów. Tam już nie można wejść, widać barierkę odgradzającą

Dołem – jakiś ludzik idzie ścieżką edukacyjną. Za niedługo i ja tam będę 🙂

Kolejne ujęcie wyrobiska. W oddali po lewej stronie, zawsze widoczna góra Telegraf

Zaczynamy schodzić w dół

Rezerwat Wietrznia w Kielcach stanowi jedno z najdłuższych odsłonięć skał dewońskich w Polsce. Przy niektórych odkrytych skałach postawiono tablice z ich zdjęciem, na którym naniesione jest „co jest co” i z jakiej epoki. Oto jedna z takich tablic

Kopalnia była eksploatowana w latach 1893 – 1974. Działalność wydobywcza wynikała z rozwoju miasta oraz potrzeby pozyskania surowca niezbędnego do wypalania wapna. W rezerwacie zamieszczone są ciekawe, archiwalne zdjęcia, które pokazują jak wyglądało to miejsce w latach 70 – jeszcze podczas eksploatacji kruszców. Kiedyś gołe skały – dziś wszystko porośnięte drzewami, krzewami i trawą. Przyroda odbiera, co swoje…

Ścieżka z jakąś czerwono rdzawą ziemią

Wycieczka po Wietrzni dobiega końca. Niestety nie udało mi się dotrzeć do Kieleckiego Centrum Geoedukacji, które jest na samym końcu, jeszcze dalej od miejsca, w którym zacząłem schodzić w dół „dziury”. Miłośników geologii odsyłam zatem do internetowej strony (link)

Kielce, Osiedle Związkowiec. To tutaj, na północnym obrzeżu miasta znalazłem taniutką kwaterę. Spokojne uliczki z domkami jednorodzinnymi. Poniżej ulica Jeleniowska

Niewielki, schludny pokoik z dostępem do wspólnej kuchni i toalety. Tłoku nie było 🙂 Z resztą i tak przez cały dzień byłem poza domem. Opuszczałem kwaterę rano, wracałem dopiero wieczorem

Widoki z okna mojej kwatery. Najbliższe okolice…

… oraz ukryta wśród lasów dzielnica Dąbrowa i masywy Gór Świętokrzyskich

Pisałem już zapewne, że gdy zwiedzam różne miasta, nie omijam dzielnic peryferyjnych i osiedli. A tych w Kielcach nie brakuje, co chyba widać najlepiej z góry – gdy byłem na Karczówce i Telegrafie.
Kwaterę mam w spokojnej uliczce, ale po przeciwnej stronie pobliskiej arterii – wzmożony ruch. Jest tu Osiedle Na Stoku – wybudowane w latach 80 ub. wieku.
Ulica Warszawska , stanowiąca zachodnią granicę osiedla. W oddali wieża kościelna w Dąbrowie, bliżej Osiedle Związkowiec

Jest tu Orlen i hotel. Zdjęcia robione za dnia oraz wieczorem

Jedna z głównych ulic osiedlowych: Sikorskiego. Tuż obok w markecie zaopatrywałem się w suchy prowiant i mokre picie 🙂

Oraz ul. Orląt Lwowskich – podczas bliskiego już, majowego zachodu słońca

Na drugi dzień od rana kontynuowałem zwiedzanie Kielc. Jadąc do celu, wysiadałem po drodze tam, gdzie coś mnie zaciekawiło, robiłem trochę zdjęć i jechałem dalej. Po minięciu wielkiego Osiedla Na Stoku, nieco mniejsze Osiedle Słoneczne Wzgórze.
Nazwa osiedla jest bardzo trafna. Aby dojść należy pokonać wiele schodów. No i akurat w tym dniu nie brakowało słońca 🙂

Słoneczne Wzgórze, ul. Orzeszkowej

A to widok ze szczytu Słonecznego Wzgórza, w kierunku położonego niżej śródmieścia. Na samym końcu widać odległą o 5,3 km górę Telegraf wraz z 60-metrowym masztem

Tuż za słonecznym stokiem – wybudowane w latach 70 ub. wieku Osiedle Bocianek. Średnio przypadło mi do gustu. Długie, czteropiętrowe bloki położone równolegle do siebie i odgrodzone osiedlowymi uliczkami. Trzeba jednak stwierdzić, że jest tu dużo zieleni. Nazwa „Bocianek” pochodzi od wsi, na terenie której wybudowano osiedle

Dwa zdjęcia z dzielnicy Wielkopole. Nazwa ta znana była już w XVII wieku, a wynika stąd, że były tam kiedyś rozległe obszary pól. Dziś są tu rozległe obszary bloków…

Na koniec Osiedle Czarnockiego i ulica Seminaryjska

Po zwiedzeniu góry Karczówki, którą przedstawiłem w ostatnim wpisie (link), pojechałem 5 km dalej, na południowy kraniec Kielc. Telegraf to kolejny szczyt Gór Świętokrzyskich, a zarazem najwyższy punkt w mieście – ma wysokość 408 m n.p.m.
Tak wygląda Telegraf z ulicy Karskiego

A to już podnóże góry. Na zboczu znajduje się trasa narciarska, długości 500 m. z różnicą poziomów 100 m. Trasa jest oświetlona, wyposażona w wyciąg orczykowy a w razie potrzeby sztucznie naśnieżana

Na szczycie góry Telegraf stoi należący do Polskich Sieci Nadawczych maszt radiowy o wysokości 60 m

A teraz w tył zwrot… i podziwiamy z góry całe miasto

Troszkę przybliżeń na poszczególne dzielnice

Na koniec widok góry Telegraf z innego miejsca – z odległego o prawie 2 km dawnego kamieniołomu Wietrznia. Link do wycieczki na Wietrznie znajduje się tutaj

W pierwszy dzień wycieczki po Kielcach, zaliczyłem dwie najbardziej oddalone i czasochłonne atrakcje. Od jutra będę „kręcił” się już bliżej centrum. Teraz pora wracać udać się na kwaterę, która znajduje się na przeciwległym, północnym krańcu Kielc. Po linii prostej – niecałe 7 km 🙂