Kutno to miasto liczące ponad 45 tys. mieszkańców (chociaż w 1995 zanotowano rekordową liczbę – prawie 51 tys.) Przygotowując się do zwiedzania przeczytałem gdzieś, że w zupełności wystarczą na to 2-3 godziny. I rzeczywiście tyle nam to zajęło. Kutno nie posiada jakichś szczególnych atrakcji turystycznych, toteż wiele przewodników po Polsce pomija je. Niemniej na pewno, jak każde inne miasto – zasługuje na to, żeby „wpaść choć na chwilę”. Oprócz Rynku , który pokazałem w ostatnim wpisie zwiedziliśmy najbliższe uliczki centrum miasta.

ul. Sienkiewicza

Deptak na ul. Królewskiej

Plac Wolności

Jana Pawła II

Ul. Kościuszki

Ul. Barlickiego

Jedne z ważniejszych ulic Kutna – Królewska i Barlickiego biegną równolegle do siebie. Łączą je wąskie przesmyki, pełne sklepików i punktów usługowych. Oto dwa z nich. Uliczki: Nawrot oraz Icchaka Pereca

A to już miejski park

Na koniec przepływająca przez Kutno rzeka Ochnia, którą przekraczaliśmy w drodze na pociąg – przy ul. 1 Maja

Ponieważ często odwiedzam rodzinę mieszkającą 30 km od Kutna, przez to miasto przejeżdżałem niezliczoną ilość razy. Kutno jest w tym wypadku miastem przesiadkowym, zatem nigdy nie było okazji je zwiedzić. W tym roku powiedziałem: dość! Być w mieście i nie znać miasta? Trasę zaplanowaliśmy tak, aby co nieco zobaczyć. Od dworca PKP do centrum jest spory kawałek, ale w końcu doszliśmy do rynku. Tak naprawdę jest to plac Piłsudskiego. Kilka lat temu przeszedł rewitalizację i dzisiaj wygląda tak:

Urząd Miasta i pomnik Piłsudskiego

Widok z jednej z kawiarenek na świeżym powietrzu

Fontanna i leżaki – coraz bardziej popularne dla chcących chwilę odetchnąć

Inne ujęcia Placu Piłsudskiego

Ratusz – obecnie Muzeum Regionalne