Ostatnie fragmenty Warszawy czyli dzielnica Kabaty. Główna ulica ciągnąca się z północy na południe przez cały Ursynów – Komisji Edukacji Narodowej. To już nie takie blokowiska, jakie budowano tu w latach 80. Im bardziej na południe, tym architektura bardziej przyjazna dla oka. Przeglądając kiedyś Google Earth pomyślałem, że warto byłoby tam wstąpić – i oto jestem 🙂

Ul. KEN i róg Wąwozowej, przy wejściu do ostatniego przystanku metra

Końcówka ulicy KEN. Jakieś 300 m dalej znajduje się baza Metra Warszawskiego. Widać też początek Lasu Kabackiego

Ostatni budynek Ursynowa, jeszcze w trakcie budowy. Powstaje na przeciwko zajezdni metra (STP). Uliczka też jest nowa, na planach miasta nie ma nawet nazwy

Chyba najbardziej ruchliwa stacja metra: Centrum. Wsiadam do wagonu, aby po 21 minutach „wynurzyć się” na Kabatach

A celem wyprawy na południe miasta jest Stacja Techniczno – Postojowa Metra Warszawskiego. Tak wygląda brama wjazdowa do przedsiębiorstwa

Spory teren STP otoczony jest solidnym parkanem, który uniemożliwia wtargnięcie osobom niepowołanym

Skład metra zasłonięty niczym pomnik

Przez kratę parkanu sfotografowałem tunel, którym składy zjeżdżają pod ziemię

Na odchodne trafił mi się skład wagonów na powierzchni. Szkoda, że już byłem dosyć daleko…

W maju, wraz z wyremontowanym nowym terminalem oddano do użytku (po pięciu latach) taras widokowy. Wejście do niego znajduje się zaraz przy przystanku kolejowym. Dwie windy podrzucą nas na trzecie piętro

Taras ma ok. 150 m długości. Są podesty dla maluchów, sklep z pamiątkami (na pierwszym zdjęciu po prawej) oraz kawiarnia. Oczywiście wszystkie obiekty są klimatyzowane

Z tarasu rozciąga się widok na całą płytę lotniska. Można obserwować nie tylko startujące i lądujące samoloty, ale również obsługę samolotów na stanowiskach postojowych.

Startuje samolot linii ukraińskich

Można też zobaczyć sporo dziwnych, specjalistycznych pojazdów służących do obsługi samolotów

Na tarasie przebywałem ok pół godziny. Dzięki klimie mogłem odetchnąć nieco od niemal 40-stopniowych upałów, ale trzeba jechać dalej. Czyli jak w tytule: Idę na taras, wracam zaraz 🙂