Żagań, ul Piłsudskiego. Dawniej nazywała się Armii Czerwonej. Dlaczego? Gdyż znaczna część terenów wzdłuż ulicy zajmowana była przez wojska radzieckie. W kilku postach pokażę, jak te miejsca wyglądają dzisiaj, ponad 20 lat po ich wycofaniu

Płot graniczny – za nim było już „inne państwo”

Tej bramy nie było, powstała dla otworzonego w jednym z budynków hotelu – będzie o tym kolejny wpis

Tędy można było wjechać do koszar. Widoczne budynki były poza terenem samych koszar, ale zajmowane były przez Rosjan. Żołnierze przyjeżdżali tu na kilka lat – z całymi rodzinami

Dokładnie w tym miejscu, tzn. na końcu żółtego budynku – znajdowała się główna brama wjazdowa. Pomalowana na zielono, oczywiście z czerwoną gwiazdą. Na drugim zdjęciu widać jeszcze resztki fundamentów biura przepustek. Budynek jeszcze nie dawno istniał, ale został rozebrany

Widok od strony koszar

Teren i obiekty koszarowe w okolicach bramy głównej

Fundament po parkanie otaczającym koszary

Zapraszam na następną część dotyczącą koszar poradzieckich

Chyba tylko brak liści na drzewach świadczy o tej porze roku, bo pogoda wcale. Zdjęcia robione były 23 grudnia, a temperatura dochodziła do +8 stopni

Panorama Żagania z okna budynku przy ul Dworcowej

Dwa zabytki miasta Żagań.

Plac Słowiański. Ten budynek został wybudowany w roku 1793. Pierwotnie stanowił urząd dóbr ziemskich, obecnie mieści się tutaj siedziba Urzędu Miasta. Jak widać architektura bogata, ale chociaż dach niedawno odnowiono, elewacja prosi się o remont

To położona nieopodal ul Szprotawska i dawny budynek administracji książęcej powstał w tym samym czasie co obecny UM – czyli pod koniec XVIII wieku. W roku 1813 rezydował tutaj francuski pisarz Stendhal jako intendent wojsk napoleońskich na księstwo żagańskie. Obecnie jest mieści się tutaj Sąd Rejonowy. W tym roku przeszedł gruntowny remont, więc prezentuje się całkiem przyzwoicie

Według dostępnych mi źródeł ustaliłem, że jest to godło Bironów. Piotr Biron był księciem Żagania w latach 1786 – 1800