Wahadełko czwartej generacji

Wahadełko – czyli pendolino – popularna nazwa włoskich pociągów, które kursują już w wielu krajach Europy i nie tylko. Pierwszy z zakupionych przez PKP Intercity pociągów został zaprezentowany na stacji Wrocław Główny. Są to jednostki siedmioczłonowe, wśród których jest klasa biznes, wagon barowy oraz możliwość przewozu rowerów. Maksymalna prędkość eksploatacyjna – 250 km/h, chociaż w Polsce będą jeździć 160 – 200 km/h.

12 sierpnia, punktualnie o godz 12:00 polski pendolino wjeżdża na trzeci peron wrocławskiego dworca. A w zasadzie jest wepchnięty przez elektrowóz, gdyż ze względu na to, że nie ma jeszcze homologacji, nie może samodzielnie poruszać się po torach

Oznaczenia taboru. Według polskiej nomenklatury pendolino będzie serią ED250 i ma numer porządkowy 001. Litera „f” ozacza kolejny człon pociągu.

Tu przedstawiono oznaczenie międzynarodowe. Po lewej stronie trochę zasłonięty napis miejsca przydziału: Warszawa Grochów. Na terenie tamtejszej wagonowni prawdopodobnie już powstaje baza zaplecza technicznego dla tego typu taboru

Widok zestawu kołowego z bliska. Na obręczy koła wyraźnie widać jeszcze jakieś fabryczne napisy

ED250-001 wjechał na peron. Niestety polskie pendolino nie będą się zbytnio „wahać”, gdyż została zakupiona tańsza wersja bez wychylnych pudeł, które ułatwiałyby pokonywanie zakrętów. Mimo tej oszczędności, na jeden taki skład trzeba wydać 20 mln euro

Żeby zwiedzić pociąg wewnątrz trzeba było odstać swoje w takiej kolejce. Ciągnęła się przez tunel dworcowy od peronu trzeciego a kończyła już w holu głównym. Potem sznur ludzi stał na peronie, przed wejściem do pociągu. Na to nie miałem cierpliwości ani czasu. Za to sposobem paparazzich udało mi się zrobić wnętrze kabiny przez okno 🙂 Niestety zawsze stał ktoś ze zwiedzających, który nieco zasłaniał

Wrocław Główny - pendolino 12

Pendolino z bliska. Wagony mieszczą 402 miejsca siedzące. Rozkładane fotele, indywidualne oświetlenie, gniazdka do komputerów przy każdym siedzeniu i wiele innych bajerów, o których można poczytać w internecie

Kolorowy Rynek

Zaczniemy od najważniejszego obiektu Rynku czyli od ratusza. Klasycystyczna , XIX-wieczna budowla zwieńczona wieżą zegarową z ażurową latarnią. Stojące wokół stylowe lampy zwieńczają całość

Środek Rynku wypełniony jest zielenią i kwiatami. Jest też gdzie usiąść i odpocząć

Wokół stoi dużo parterowych chatek, o których pisałem wczoraj. Wszystkie odnowione, przyciągają wzrok

Kiedyś, gdy nie było w Gostyninie obwodnicy, cały ruch tranzytowy, z ciężarówkami łącznie jeździł tędy – przez Rynek. Teraz jest trochę lepiej, chociaż i tak sporo aut się tutaj przemieszcza

Na tym kończymy wizytę w Gostyninie. Jak wam się podoba to nieduże miasteczko?

Kolejny etap podróży

Gostynin – miasto w woj mazowieckim. Średniej wielkości – ponad 18 tys mieszkańców. Po przeszło 20 latach nieobecności tutaj, widać duże zmiany. Pierwsza to taka, że trudniej dojechać tu koleją, tak jak kiedyś. Pociągi co prawda kursują ale już nie w takiej ilości, żeby dopasować sobie przyjazd. Z jednej strony to lepiej, bo stacja kolejowa jest trochę na uboczu i do centrum trzeba sporo dreptać. Jakieś półtora kilometra 🙂 Pamiętam z młodych lat te wędrówki przez dzielnice domków jednorodzinnych oraz bloków.

Dzisiaj wysiedliśmy niemal w sercu miasta – na dworcu PKS

To jest prawdopodobnie ul Kościuszki. Tutejsza architektura kojarzy mi się z niskimi, parterowymi budynkami, ze stromym dachem, których w Gostyninie było bardzo dużo. Takie jak ten biały na pierwszym zdjęciu. Większość jest już gruntownie wyremontowana, ale w oryginale często były drewniane i miały zamykane okiennice.